huisvader vs la marmotte

Yess ! Toen we (Fredje en ik) zaterdagnamiddag de handen tegen elkaar kletsten aan het van der valk hotel in Heerlen vlogen de druppels in het rond, niet van zweet maar van water, ach het kon ons niet maken, we waren beiden doorweekt, je kon ons zo in de droogtrommel gooien...

Het begon nochtans goed, fris maar droog vertrokken we met de fiets richting Valkenburg slechts 11km vanaf het hotel, daar nemen we toch geen auto voor ? Zelfs tegen de middag aan het drielandenpunt aangenaam warm waar mijn thermo ondergoed met lange mouwen even overbodig leek alsook de thermo overtrekken voor de schoenen, al snel waren deze elementen mijn redding tijdens de 150km van de amstel gold race, de sluizen boven ons werden opengedraaid en in combinatie met de koude wind kregen we flandrien toestanden. De remmen werden sneller dichtgeknepen, mensen gaan krampachtig een afdaling tegemoet, je merkt de zenuwachtigheid onmiddellijk, in zo'n situatie klinkt er maar één woord door mijn hoofd zoals we veel roepen in de fietsclub "rien", blijven rijden, koude handen, regen, wind, gewoon blijven rijden tot we verkleumd aan het hotel arriveerden, 45 minuten in het warm bad waren hemels. Toch draag je zo'n rit nog enkele dagen in de kleren sinds vandaag terug goed gevoel, maar het weer wil niet mee...

Met een pak hellingen en 177 kilometers in de benen hebben terug een degelijke training achter de rug, de conditie is goed maar zal niet zo goed worden als 2 jaar geleden voor de marmotte, dus hebben we de ambitie moeten bijstellen, we starten om uit te rijden, heb ik een superdag tijdens de marmotte zoveel te beter en wie weet haal ik onverwachts goud, deze instelling geeft mij minder druk tijdens de rit.    

Hebben we nog tijd...ja, nog net, ok dan drinken we snel nog eentje, niet veel later betreden we de laatste lift richting Flachau met de flying mozart, 16.17u en de lift sluit om 16.15u...oef ! Twee cabines met elk 4 personen zoefen rustig naar de top om dan nog één afdaling te doen naar hofstadl om een lekkere pils of weissbier te bemachtigen, maar halverwege de rit valt alles stil, gebeurt wel eens vaker, no worries, maar 5min worden een kwartier en er grapjes over maken wordt precies niet meer zo leuk, ik neem na 20min toch de vledfles bruine havana rum ter hand en iedereen wil wel eens nippen, nervositeit misschien ?

Er wordt in het Oostenrijks iets omgeroepen, geen mens die er een woord van begrijpt, Katrien bind haar roze buff sjaaltje aan de skistok en zwaait naar buiten een groepje mensen die nog naar beneden aan het skiên is stopt even en geeft aan dat ze zullen doorgeven beneden dat er nog mensen in de lift zitten, nog een beetje en ik steek een sigaret op zegt Katrien, nu ja, in deze situatie zou ik wel begrip hebben opgebracht, maar gelukkig na 45min schiet de lift terug in gang, in het middenstation verteld de lift beambte dat er een boom op de stroomcabine was gevallen in Wagrain en daardoor er een algemenen stroompanne was...

Voor de rest hebben we een voortreffelijke skitrip achter de rug, zes dagen volle zon, één dag verse sneeuw en een pak ski kilometers in de benen wat wil je nog meer...

Deze week de training hervat met een uurtje duurloop, morgen uur en half en in het weekend op de fiets duurtraining uitvoeren, de amstel wenkt !

Vader worden was tot nu toe één van de mooiste momenten van mijn leven, van bij het ochtendgloren hoor ik haar stem en verlang je dat kopke te zien, ze herkent je, die lach...samen gek doen, geweldig en ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben, daarom voel je ook bij vele mensen het verbonden verdriet na de ramp in Zwitserland, gisteren ben ik zo na het werk in bed gekropen, ik wou geen nieuws meer zien, het zou mijn innerlijk verdriet alleen maar erger maken, de gedachte dat je vanaf morgen die stem niet meer hoort hou ik niet voor mogelijk en toch is die nachtmerrie voor vele ouders, grootouders, familieleden, vrienden een verschrikkelijke werkelijkheid.

Geen woord omschrijft het verdriet, de immense pijn die men voelt, ik wens alleen heel veel sterkte toe aan de ouders en familie leden...

Ik vertrek zelf morgen op ski vakantie, beetje wrang zeker omdat ik onze kapoen voor een week moet achterlaten, weliswaar is ze in supergoede handen en zal ze dik verwent worden en ik zal toch proberen te genieten en we moeten genieten van elke dag, tot binnen 2 weken;

Toch wat looptrainingen deze week, volgende week alle dagen ski training, ook goed voor de beentjes !

tot kijk hou jullie goed 

Gisteren genoten van de briljante Najib Amhali in het capitole te Gent, als een tgv raast hij door zijn show met toch af en toe een serieuze toets en dat is nieuw bij Najib, wie hem kent is hij meestal druk druk druk in zijn shows, maar blijkbaar heeft najib een moeilijke periode achter de rug, althans dat doet hij ons geloven en zoniet dan heeft hij ons goed liggen !

Wat kan je dan beter doen dan een show maken over je eigen problemen, maak de mensen aan het lachen met eigen misérie, cynischer kan het niet, maar toch terug een bewijs dat humor veel kan oplossen en vooral het einde was een levensles, Najib had een liedje geschreven als het even niet gaat zing dan shala lala lala, een liedje en dat zullen de mensen die mee waren beamen blijft spelen in je hoofd dus als je op zaterdag 7 juli in de late namiddag op alpe d'huez in bocht 15 een achter zuurstof snakkende zingende fietser hoort, als je het echt niet weet dan zing je shala lala lala, it's my ! Met dank aan Najib Amhali...

Vorig weekend 2 maal 3u duurtraining, deze week al stabiliteitstrainingen uitgevoerd en één interval-krachttraining op rollen onder goedkeurend oog van Nera, die nota bene haar eerste tandje heeft !